محو تماشای شرارههای آتش یار بوسه بر دار میزنم؛ تو این موی رها در باد را آتش میبینی و گلوله در سینهی جوان مملکت را لطف خدا به خود؟ کیستید شما که اینچنین از مهر تهی هستید؟ کدام نان آغشته به خون در حلقومتان ریخته شده که...
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
