و دو کوه از واسطههای پنهان دو آیه تلاوت کردند...
اولی گفت: این عمل خیر است...
دومی گفت: این عمل شر است...
سومی گفت: نه خیر و نه شر است...
چهارمی گفت: پس چه؟
آن پنجمی من بودم که سکوت کردم...
آغاز
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
