تعصب خاکی را میکشم که سالهاست در آن بهسان پناهندهها زندگی کردهام؛ چه بسا اگر در خاک دشمن پناهنده بودم هم کیفیت زندگیام از اینجا بهتر بود...
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
