فقط دارم فکر میکنم یعنی قراره ما باز چهار روز دیگه که نت وصل شد بگیم: «آخیش نت وصل شد.» و بابت همین رفع رنج، احساس شادی و خوشبختی کنیم و این چرخهی به مرگ گرفتن و به تب راضی شدن و مداوای بیدوام حکومت بعد از این تبها برای ما مردم ادامه پیدا کنه و هی سطح توقعاتمون از زندگی پایین و پایینتر بیاد، تا جایی که از تکرار مداوم این تبها از پا در بیایم؟
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
