از طرفی این بازگشت به بیان سبب خیر نیز شد؛ خواندن وبلاگ پس از مدتها حس خوبی را منتقل کرد. البته به شرط آنکه آن دوست ارزشی بازنگردد بگوید آ ببین قطعی نت هم برکاتی دارد!
حکمت را میپذیرم؛ آن هم فقط میپذیرم؛ ولی برکت را نه...
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
