بعضاً پیش میاد که یک رفتاری از آدمی میبینم که باعث میشه اون رو آدم ناامنی بدونم و یا کنارش احساس راحتی نکنم و یا از اشخاصی آسیب دیدم بابت اعتماد بیجا و ... که این موارد باعث میشه ارتباطم رو کاملاً قطع کنم با اون اشخاص و حتی تمام تلاشهاشون برای برقراری ارتباط دوباره رو بینتیجه بذارم...
مثلاً ممکنه اون شخص بهم زنگ بزنه و من جوابش رو ندم و یا بیاد دم در خونم و من حاضر نباشم تا دم در براش برم و دکش کنم بدون تعارف...
یه موقعهایی بهم میگن چقدر کینهای هستی و یا کینهای نباش و ببخش و ... ولی خب من اصلاً کینهای از کسی به دل ندارم و حتی بحث بخشش هم یه چیز نادرسته؛ چون من اصلاً دلخوری ندارم که بخوام ببخشم یا نبخشم! من فقط دارم اینطوری از تکرار آسیبهایی که اون شخص ممکنه بهم بزنه جلوگیری میکنم؛ و فکر میکنم هر کسی حق داره با این برخوردهای قاطع دایرهی امنی برای خودش ایجاد کنه که کمتر آسیب ببینه از آدمهای نادرست و ناامن زندگیش...
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
