سهو، سهل، ساز...
تکریم واژهها کار ما بود...
عبور از منحنی تکرار به شاعرانهترین حالت کار ما بود...
رقص روی شیشههای شکسته از ابتذال کار ما بود...
ما که هستیم؟
او میداند و بس...
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
