چه کسی میداند؛ شاید حرامزادهای برخاست و حق تمام حلالزادگان این دهکده را از حلقوم آن کشیش عبوس و کثافت که با کتابی در دست به این دهکده آمد و با دین قلابیاش حق یتیم و مظلوم را بالا کشید و یک شراب متبرک هم رویش نوشید بیرون کشید. حرامزاده! چه ناسزای فاقد اعتباری؛ مگر نه اینکه حلالزادگی مردم این شهر را طبق احکام دینی همان کشیش لعنتی میسنجند؟
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
