این شاید یه فکت قابلاثبات روی کاغذ نباشه و یا حتی یه قاعده ولی میگم: عریاننویسی کنید. خودتون رو بسپرید به جریان سیال ذهنتون و بذارید اون هدایت کنه قلم رو. بدون سانسور و حیا بداهه بنویسید؛ باور کنید از نوشتن با فکر کردن شاید یادداشت و مقاله و ... در بیاد ولی اثر ادبی در نمیاد. چون بهنظر من اثر ادبی از دل میاد و اتفاقاً باید در دیوانگی خلق بشه نه تعقل و تفکر. اصلاً هنرمندی که یه تختهش کم نباشه که هنرمند نیست...
بازم میگم فکت نیست؛ تجربه شخصیه و قطعاً حرفه تا متن... فکر کنید یه دوست هنردوست توی یه محفل هنری بهصورت شفاهی اینارو بهتون گفته؛ یکمم مست بوده اصلاً... (اهل الکل نیستم؛ مثال بود.)
