بمان و بخوان از رنج این ملت صبور
ای راز پنهان در تار و پود وجودم
بمان و بخوان تا گرگ و میش
بمان و بخوان تا طلوع حتی
ای صدای جاودان بدون غروب
ای رعش پنهان در دل دشمن
بمان و بخوان تا صبح آزادی
بمان و بخوان...
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
