قطعاً تاریخ و تاریخنویسی و تاریخخوانی صد سال بعد به شیوه امروزی نخواهد بود؛ ولی واقعاً خیلی کنجکاوم بدانم مردم آن زمان ما را چگونه خواهند شناخت و چه روایتهایی از این نیم قرن برایشان نقل خواهد شد.
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
