اگر زنها زیبا نبودند شاید هرگز نمیتوانستم ارتباط با آنها را تحمل کنم؛ این مسئله را هرگز به زنستیزی مرتبط نکنید و مرا به جزیرهی مردهایی که نگاه جنسیتی به مسائل دارند تبعید نکنید. خواهش میکنم لحظهای امان بدهید حرفم را بزنم جناب قاضی. اگر میخواهید این جملات مرا کمی درک کنید باید زندگینامه نیچه را بخوانید. خواندهاید؟ نمیدانم خواندهاید یا نه؛ ولی خب از بدو تولد و مادری که هیچگاه ندیدم تا همین الان واقعا بیشتر از مردها از زنها آسیب دیدهام. حالا هم فکر نکنید آنچنان تمایلی به ارتباط با مردها و حتی همکلامی هرچند کوتاه با آنها دارم؛ نه اتفاقاً ارتباط با زنها هنوز هم بهمراتب برایم جذابتر است؛ حتی رفاقت کردن با آنها هم برایم بیشتر از مردها مقدور است؛ ولی خب اگر آنها زیبا نبودند نمیتوانستم همینقدر ارتباط را هم با آنها داشته باشم. حالا هم ملالی نیست؛ اگر حرفهای مرا نمیپذیرید؛ این حبس ابد من در سلول انفرادی اتاق کوچکم را بنویسید من بروم؛ واقعا خیلی کار دارم.
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
