اگر چیزی هست که تمایل به نوشتنش داری ولی به هر دلیلی نمینویسی و سانسورش میکنی؛ حداقل در جای خصوصی بنویسش تا فشار تحملش از روی ذهنت کمی کم بشه؛ و یا در جمعی خصوصیتر و محدودتر منتشرش کن اگه نیاز داری خونده بشه؛ و یا حتی برای یک نفر بفرست. رسوب اون افکار در ذهن گاهی خیلی آسیب وارد میکنه بهش. اصلاً بسیاری از نویسندگان بزرگ هم نوشتن رو برای خودشون دارو و درمان میدونستن. پس بنویسید؛ حتی پر از اشکال نگارشی و املایی بنویسید. حتی چرت و پرت بنویسید. پیچیده یا ساده فقط بنویسید اون چیزی رو که باید بنویسید...
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
