بیش از یک ساله که بهصورت جدی پشت میکروفن نرفتم و واقعاً دارم میبینم خوانش سادهترین جملات آثار خودم چقدر برام سخت شده حتی! قبلاً هم خودم رو گوینده و یا هرچیزی از این قبیل نمیدونستم؛ و اجرای رسمی هم ندارم عملاً؛ ولی واقعا وضعیت در حال حاضر بهشدت وخیمه... حرف زدن یادم نره یهوقت!
هذیان به مرکب بیدوات میزنم و مینویسم به سهو؛ از شادیهایم، غمهایم، پریشانحالیهایم، توهماتم و اندیشههایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلولوارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
چه میگویم؟ باور کن خودم هم نمیدانم...
